O tym, dlaczego czasem nie chcemy być kolejnym rozdziałem w czyjejś długiej historii
Poznajemy kogoś, z kim od pierwszych chwil dobrze się rozmawia. Pojawia się sympatia, zainteresowanie, może nawet początek zauroczenia. Powoli zaczynamy myśleć, że tym razem mogłoby powstać coś naprawdę ważnego.
W pewnym momencie przychodzi rozmowa o przeszłości.
Okazuje się, że druga osoba ma za sobą trzy, cztery albo jeszcze więcej poważnych związków. Były wspólne domy, obietnice, wakacje, rodzinne uroczystości i plany na przyszłość. Każda z tych historii miała kiedyś być tą najważniejszą.
I nagle coś zaczyna uwierać.
Nie dlatego, że człowiek po kilku związkach jest gorszy. Chodzi raczej o pytanie, które pojawia się gdzieś w środku:
Czy naprawdę chcę być kolejną osobą w szeregu?
Dla jednych przeszłość partnera nie ma większego znaczenia. Inni chcieliby budować relację z kimś, kto znajduje się na podobnym etapie życia i ma za sobą zbliżone doświadczenia.
Właśnie tutaj zaczyna się temat, o którym rzadko mówi się otwarcie.
Nie każdy chce być „kolejnym razem”
Są osoby, które potrafią powiedzieć:
„Było, minęło. Teraz liczymy się my”.
Takie podejście jest całkowicie zrozumiałe.
Ktoś inny reaguje jednak zupełnie inaczej. Jeśli partner kilka razy zakładał wspólny dom, mówił „kocham”, planował ślub lub wspólną przyszłość, nowa osoba może zacząć się zastanawiać, co właściwie pozostało dla niej wyjątkowego.
Pojawiają się wątpliwości.
Czy nasze pierwsze wspólne wakacje będą jeszcze czymś szczególnym?
Jaką wartość mają słowa, które wcześniej padały już wobec kilku innych osób?
Czy za kilka lat ja również stanę się jedynie zamkniętym rozdziałem?
Takie pytania nie zawsze wynikają z zazdrości.
Nieraz ich źródłem jest potrzeba poczucia, że związek jest naprawdę wyjątkowy.
„Nie chcę zbierać serwatki, kiedy śmietanę już zabrano”
To mocne porównanie, ale dobrze oddaje uczucie, które może pojawić się u niektórych osób.
Nie chodzi o odbieranie komuś wartości.
Człowiek nie staje się mniej godny miłości dlatego, że przeżył kilka związków.
Problem może leżeć gdzie indziej.
Najważniejsze „pierwsze razy” zostały już przeżyte z kimś innym.
Pierwszy wspólny dom.
Wielkie plany na przyszłość.
Pierwsze wspólne święta.
Przekonanie, że właśnie z tą osobą spędzi się resztę życia.
Po kilku poważnych relacjach człowiek zwykle ma już swoje schematy, doświadczenia i porównania. Nowy partner może wtedy odczuwać, że wchodzi do historii rozpoczętej wiele lat wcześniej.
Dla części ludzi nie będzie to miało znaczenia.
Dla innych okaże się przeszkodą, której nie potrafią zignorować.
Sama liczba związków nie mówi wszystkiego
Trzy czy cztery wcześniejsze relacje nie muszą oznaczać, że z człowiekiem jest coś nie tak.
Życie bywa skomplikowane.
Jedno małżeństwo mogło zakończyć się po wielu dobrych latach. Kolejny partner odszedł. Następna relacja rozpadła się z powodu zdrady albo zwyczajnego niedopasowania.
Każda historia może wyglądać inaczej.
Znacznie ważniejsze od samej liczby jest to, dlaczego kolejne związki się kończyły.
Jeżeli przy każdym rozstaniu winni byli wyłącznie byli partnerzy, warto się temu przyjrzeć.
Kiedy ktoś mówi:
„Pierwsza była okropna, druga mnie nie rozumiała, trzecia była egoistką, a czwarta zwariowała”,
pojawia się naturalne pytanie:
Czy naprawdę za każdym razem problem znajdował się wyłącznie po drugiej stronie?
Powtarzający się schemat mówi więcej niż liczba
Najbardziej niepokojąca nie musi być przeszłość sama w sobie.
Znacznie więcej mówi powtarzalność.
Zaczyna się wielkim zachwytem.
Po kilku tygodniach padają deklaracje.
Następuje szybkie wspólne zamieszkanie.
Przez pewien czas wszystko wydaje się idealne.
Później przychodzi rozczarowanie, konflikt, odejście i kolejny partner.
Po pewnym czasie cały cykl zaczyna się od początku.
Jeśli taki schemat powtarzał się kilka razy, warto zastanowić się, dlaczego właśnie teraz miałby nagle zniknąć.
Nowy związek nie naprawi automatycznie tego, czego człowiek sam nigdy nie próbował zrozumieć.
Najlepiej, gdy oboje startują z podobnego pułapu
Duże znaczenie może mieć podobieństwo doświadczeń.
Dwie osoby po jednym długoletnim małżeństwie często dobrze rozumieją własne obawy. Oboje wiedzą, czym jest przywiązanie, rozczarowanie, utrata i konieczność rozpoczęcia życia od nowa.
Spotykają się w podobnym miejscu.
Inaczej może wyglądać relacja, w której jedna osoba przeżyła jeden wieloletni związek, a druga ma za sobą pięć poważnych historii.
Pierwszy człowiek może traktować miłość jako coś, o co walczy się również w trudnych chwilach. Partner z wieloma krótszymi relacjami mógł natomiast przyzwyczaić się do myśli, że gdy coś przestaje działać, można zacząć od początku z kimś innym.
Oczywiście nie musi tak być.
Różnica doświadczeń potrafi jednak wpływać na podejście do trwałości związku.
Każda relacja zostawia ślad
Nawet kiedy ktoś zapewnia, że przeszłość została zamknięta, pewne rzeczy pozostają.
Są wspomnienia.
Bywają dzieci.
Pozostają wspólni znajomi albo kontakty rodzinne.
Niekiedy dochodzą zobowiązania finansowe.
Najważniejszy ślad znajduje się jednak w człowieku.
Po zdradzie może pojawić się nieufność.
Trudny rozwód często uczy ostrożności.
Lata kłótni sprawiają czasem, że ktoś reaguje przesadnie na zachowania przypominające dawne konflikty.
Nowy partner spotyka więc człowieka ukształtowanego również przez wcześniejsze historie.
To naturalne.
Pytanie brzmi jedynie, czy obie strony potrafią z tym żyć.
Porównania potrafią zniszczyć poczucie wyjątkowości
„Moja była robiła to inaczej”.
„Z poprzednim mężem jeździliśmy tam co roku”.
„Tamta lepiej gotowała”.
„On był bardziej spontaniczny”.
Pozornie niewinne zdania potrafią zaboleć bardziej, niż osoba wypowiadająca je przypuszcza.
Nowy partner zaczyna się zastanawiać, czy może być po prostu sobą, czy ma nieustannie konkurować z poprzednikami.
Takiej rywalizacji właściwie nie da się wygrać.
Zawsze znajdzie się były partner, który w czymś był lepszy.
Ktoś gotował smaczniej.
Inna osoba była bardziej towarzyska.
Jeszcze ktoś zarabiał więcej.
Miłość nie powinna przypominać konkursu, w którym nowy człowiek próbuje pokonać kilka osób z przeszłości.
Były partner może odejść z domu, ale pozostać w głowie
Liczba wcześniejszych związków nie zawsze jest największym problemem.
Znacznie ważniejsze okazuje się to, czy zostały one naprawdę zakończone emocjonalnie.
Mężczyzna może być rozwiedziony od dziesięciu lat, a nadal niemal codziennie mówić o byłej żonie.
Kobieta od dawna mieszka sama, lecz ciągle obserwuje życie poprzedniego partnera, komentuje jego nowy związek i wraca do dawnych krzywd.
Formalnie oboje są wolni.
Emocjonalnie nadal pozostają w przeszłości.
Nowa osoba szybko zaczyna to czuć.
Trudno budować relację z kimś, kto połową siebie wciąż mieszka w poprzednim związku.
Nie każdy bagaż musimy przyjmować
Często słyszymy:
„Każdy ma jakąś przeszłość”.
Oczywiście.
Nie oznacza to jednak, że mamy obowiązek zaakceptować każdą historię potencjalnego partnera.
W związku wolno mieć własne granice.
Jednej osobie przeszkadza duża różnica wieku. Ktoś inny nie chce wiązać się z człowiekiem mającym małe dzieci. Dla kolejnej osoby problemem będzie uzależnienie, zadłużenie albo skomplikowane relacje rodzinne.
Ktoś może również uznać, że nie chce partnera z kilkoma poważnymi związkami za sobą.
Nie trzeba przy tym nikogo poniżać.
Wystarczy uczciwie powiedzieć sobie:
„To nie jest sytuacja dla mnie”.
Przeszłość nie przekreśla człowieka
Byłoby niesprawiedliwe uznać, że ktoś po kilku nieudanych związkach nie potrafi już stworzyć dobrej relacji.
Ludzie dojrzewają.
Niektóre błędy dostrzegamy dopiero po latach.
Doświadczenie może nauczyć cierpliwości, odpowiedzialności i większej rozwagi przy wyborze partnera.
Osoba, która w młodości podejmowała decyzje impulsywnie, po latach może być zupełnie innym człowiekiem.
Dlatego warto zwrócić uwagę na coś jeszcze:
Czego nauczyły ją poprzednie związki?
Bardzo dużo mówi sposób opowiadania o własnej przeszłości.
Dojrzały człowiek potrafi przyznać:
„Tutaj popełniłem błąd”.
„Wtedy nie umiałam rozmawiać”.
„Dziś zachowałbym się inaczej”.
Taka refleksja daje nadzieję, że poprzednie doświadczenia nie zostały zmarnowane.
„Ze mną będzie inaczej” nie zawsze się sprawdza
Zakochanie potrafi stworzyć poczucie, że jesteśmy wyjątkiem od wszystkich wcześniejszych historii.
Myślimy:
„Tamte osoby go nie rozumiały”.
Albo:
„Przy mnie wreszcie się uspokoi”.
Być może rzeczywiście tak będzie.
Nie warto jednak zakładać, że sama miłość zmieni utrwalony sposób zachowania.
Jeśli ktoś wielokrotnie zdradzał, uciekał od odpowiedzialności albo odchodził przy pierwszym poważnym kryzysie, piękne deklaracje nie wystarczą.
Znacznie więcej mówią czyny.
Jak ten człowiek traktuje osoby, z którymi był wcześniej?
Czy bierze odpowiedzialność za własne decyzje?
Potrafi przyznać się do błędu?
Umie rozwiązywać konflikty, czy natychmiast szuka kolejnego wyjścia?
Odpowiedzi na takie pytania mogą powiedzieć więcej niż najbardziej romantyczne zapewnienia.
Nowy partner nie powinien płacić za błędy poprzedników
Jest jeszcze druga strona problemu.
Człowiek po kilku bolesnych związkach może być tak ostrożny, że zaczyna karać nową osobę za to, co zrobili inni.
Była żona zdradziła, więc teraz każda późniejsza partnerka jest podejrzewana.
Poprzedni mężczyzna kłamał, dlatego kolejny musi bez przerwy udowadniać swoją uczciwość.
Dawna relacja skończyła się porzuceniem, więc pojawia się ciągły lęk przed odejściem.
W takim związku nowy człowiek szybko czuje się winny za rzeczy, których nigdy nie zrobił.
To również jest część bagażu przeszłości.
Zanim rozpocznie się kolejną relację, warto przynajmniej częściowo uporządkować stare rany.
Każdy ma prawo mieć własne kryteria
Jedna osoba powie:
„Nie interesuje mnie, ilu miałeś partnerów. Liczy się to, kim jesteś teraz”.
Druga odpowie:
„Dla mnie to ma znaczenie. Nie chcę być piątą osobą, z którą zaczynasz wszystko od początku”.
Obydwie postawy mogą istnieć.
Najważniejsza jest uczciwość wobec siebie.
Wchodzenie w relację mimo silnego wewnętrznego oporu zwykle nie kończy się dobrze.
Początkowo próbujemy przekonać samych siebie, że przeszłość nie ma znaczenia.
Później wracają pytania.
Następnie pojawiają się porównania.
Na końcu rodzi się żal, że zignorowaliśmy coś, co od początku było dla nas ważne.
Podobny pułap może dawać większe poczucie bezpieczeństwa
Dobrze jest spotkać człowieka, który podobnie rozumie bliskość, lojalność i trwałość.
Nie trzeba mieć identycznej historii.
Ważniejsze, aby podobnie patrzeć na przyszłość.
Jeśli oboje mają za sobą trudne doświadczenia, ale wiedzą, czego chcą teraz, mogą stworzyć bardzo dobrą relację.
Kiedy jednak jedna osoba traktuje związek jako zobowiązanie na lata, a druga przyzwyczaiła się do ciągłego rozpoczynania od nowa, konflikt może pojawić się bardzo szybko.
Właśnie dlatego warto rozmawiać o przeszłości.
Nie po to, aby urządzać przesłuchanie.
Chodzi o zrozumienie, jaki człowiek stoi przed nami.
Nowy związek powinien być naprawdę nowy
Najważniejsze nie jest to, czy ktoś miał wcześniej jednego, trzech czy pięciu partnerów.
Liczy się zdolność do zamknięcia dawnych historii.
Czy poprzednie relacje zostały emocjonalnie zakończone?
Jak wygląda stosunek do byłych partnerów?
Czy nowa osoba ma szansę zostać kimś wyjątkowym?
Czy wszystkie sytuacje będą nieustannie porównywane z tym, co wydarzyło się wcześniej?
To właśnie te kwestie decydują o tym, czy przeszłość będzie tylko historią, czy stanie się trzecim uczestnikiem nowego związku.
Nie musisz przekonywać siebie do czegoś, czego nie czujesz
Czasem od początku pojawia się wewnętrzny opór.
Wtedy łatwo zacząć się pouczać:
„Powinnam być bardziej tolerancyjna”.
„Nie wolno mi tego oceniać”.
„Może przesadzam”.
Tymczasem wybór partnera jest jedną z najbardziej osobistych decyzji.
Masz prawo wiedzieć, czego potrzebujesz.
Jeżeli duża liczba wcześniejszych relacji drugiej osoby odbiera Ci poczucie bezpieczeństwa albo wyjątkowości, nie musisz tego ignorować.
Nie trzeba nikogo obrażać.
Nie ma również potrzeby udowadniać, że tamten człowiek źle przeżył swoje życie.
Wystarczy uznać:
„To nie jest historia, do której chcę wejść”.
Najlepiej spotkać się w podobnym miejscu
Po pewnym wieku prawie każdy ma za sobą jakieś doświadczenia.
Były miłości.
Są rozczarowania.
Zostają wspomnienia.
Nie istnieje idealnie czysta karta i prawdopodobnie nie o nią chodzi.
Znacznie ważniejsze jest to, aby dwoje ludzi spotkało się w podobnym miejscu emocjonalnym.
Oboje wiedzą, czego szukają.
Żadne nie żyje poprzednim związkiem.
Nikt nie zmusza drugiej osoby do konkurowania z byłymi partnerami.
Każde potrafi wejść w nową relację bez nieustannego oglądania się za siebie.
Wtedy przeszłość może rzeczywiście pozostać przeszłością.
Nowy związek otrzymuje natomiast szansę na własną historię.
Bo w miłości nie chodzi o znalezienie człowieka, który nigdy wcześniej nikogo nie kochał.
Znacznie ważniej znaleźć kogoś, kto jest gotowy naprawdę zacząć od nowa — razem z nami, a nie razem z całym szeregiem niedokończonych historii.
Przeczytaj także – Miłość czy szacunek?
Najtrudniej pogodzić się z tym, że ktoś już nas nie wybiera