Urodziła się wolnym człowiekiem. Miała własne marzenia, pragnienia, zdolności i wyobrażenia o przyszłości. Chciała poznawać świat, kochać, rozwijać się i decydować o swoim losie.
Jednak bardzo szybko zaczęto ją przekonywać, że jej życie powinno być podporządkowane innym.
Uległość kobiety w małżeństwie przez pokolenia przedstawiano jako cnotę. Posłuszeństwo miało świadczyć o dobrym wychowaniu, cierpliwość o szlachetności, a rezygnacja z własnych potrzeb o prawdziwej miłości.
Tylko dlaczego miłość miałaby wymagać od człowieka wyrzeczenia się samego siebie?
Ile kobiet przez całe życie odgrywało rolę, której nigdy świadomie nie wybrały?
Od grzecznej dziewczynki do posłusznej żony
Wszystko często zaczynało się już w dzieciństwie.
Dziewczynka miała być grzeczna, skromna, cicha i posłuszna. Nie wypadało jej sprzeciwiać się dorosłym, wyrażać gniewu ani stanowczo bronić własnego zdania.
Uczono ją ustępować, nawet wtedy, gdy miała rację.
Z czasem przekonywała się, że akceptację otoczenia zdobywa najłatwiej wtedy, gdy nie sprawia nikomu kłopotu.
Dorastała więc z przeświadczeniem, że cudze potrzeby są ważniejsze od jej własnych.
Później wychodziła za mąż i odkrywała, że oczekuje się od niej dokładnie tego samego.
Zmienił się tylko człowiek wydający polecenia.
Najpierw miała słuchać ojca, później męża. Kiedy wreszcie miała zacząć słuchać samej siebie?
Uległość kobiety w małżeństwie to nie dowód miłości
Przez lata powtarzano, że mężczyzna jest głową rodziny. Jego zdanie powinno być najważniejsze, decyzje ostateczne, a autorytet niepodważalny.
Nawet jeśli żona była bardziej zaradna, rozsądniejsza, lepiej wykształcona czy po prostu trafniej oceniała sytuację, oczekiwano od niej ustępstwa.
Dlaczego?
Bo on jest mężczyzną.
Czy płeć daje komukolwiek prawo do sprawowania władzy nad drugim człowiekiem?
Oczywiście, że nie!
Mądrość nie zależy od tego, czy ktoś urodził się kobietą, czy mężczyzną. Podobnie jak uczciwość, odpowiedzialność i zdolność podejmowania właściwych decyzji.
A jednak wiele kobiet nauczyło się ukrywać własną inteligencję, tłumić ambicje i rezygnować z samodzielności, by nie urazić męskiej dumy.
To niezwykle wysoka cena za pozorny spokój.
Małżeństwo powinno być związkiem dwojga równoprawnych ludzi, a nie relacją pana i poddanej.
Człowiek, który naprawdę kocha, nie potrzebuje niewolnika. Potrzebuje partnera.
Dla dobra dzieci trzeba wszystko wytrzymać?
„Nie możesz odejść. Dzieci muszą mieć ojca”.
Ile razy kobiety słyszały takie słowa od swoich matek, krewnych czy znajomych?
Oczywiście, obecność kochającego i odpowiedzialnego ojca ma ogromną wartość. Ale czy samo jego przebywanie pod jednym dachem gwarantuje szczęśliwe dzieciństwo?
Wyobraźmy sobie dom, w którym ojciec nie szanuje matki, lekceważy jej zdanie i nieustannie przypomina, kto ma ostatnie słowo.
Czego uczą się w takim domu dzieci?
Córka może dorastać w przekonaniu, że obowiązkiem kobiety jest milczenie i podporządkowanie. Syn z kolei może uznać dominację mężczyzny za naturalny element związku.
Tak rodzi się kolejny krąg tych samych przekonań.
Dzieci potrzebują miłości, bezpieczeństwa i wzajemnego szacunku między dorosłymi. Nie powinny być argumentem zmuszającym matkę do życia w upokorzeniu.
Nie każde trudne małżeństwo musi się rozpaść. Czasami możliwa jest zmiana, szczera rozmowa i odbudowanie relacji.
Jednak ratowanie rodziny nie może oznaczać niszczenia godności jednego z jej członków.
Matka również ma prawo do szczęścia.
Co ludzie powiedzą? Więzienie bez krat
Jest jeszcze jeden potężny strażnik kobiecego posłuszeństwa: opinia społeczna.
„Jak pokażesz się rodzinie?”
„Co powiedzą sąsiedzi?”
„Rozwód to wstyd”.
„Porządna kobieta powinna umieć utrzymać małżeństwo”.
W ten sposób cudza ocena stawała się ważniejsza od rzeczywistego życia.
Kobieta mogła cierpieć, czuć się samotna i niezrozumiana, a mimo to trwać w związku wyłącznie po to, żeby zachować pozory.
Na zewnątrz szczęśliwa rodzina. Za zamkniętymi drzwiami milczenie, rozczarowanie i łzy.
Cóż wart jest prestiż społeczny, za który trzeba zapłacić własną godnością?
Najokrutniejsze więzienia nie zawsze mają kraty.
Czasem tworzą je strach, poczucie obowiązku, zależność finansowa i przekonania wpajane przez całe życie.
Dlatego łatwo powiedzieć komuś: „Odejdź i zacznij od nowa”. Znacznie trudniej zrozumieć, ile odwagi, wsparcia i przygotowania może wymagać taka decyzja.
Nie wolno osądzać kobiet ani za pozostanie w trudnym związku, ani za odejście.
Każda historia jest inna.
Ile kosztuje życie wbrew sobie?
Myślę szczególnie o kobietach starszego pokolenia.
Jedne marzyły o studiach, lecz słyszały, że najważniejszym zadaniem kobiety jest założenie rodziny.
Inne rezygnowały z zawodowych ambicji i rozwijania talentów, ponieważ mąż nie potrafił zaakceptować ich samodzielności.
Wiele matek odkładało własne pragnienia na później, wierząc, że kiedyś nadejdzie również ich czas. Niestety, dla niejednej z nich to upragnione „kiedyś” nigdy nie nadeszło.
Najpierw należało wychować dzieci. Potem pomóc dorosłym już potomkom, zająć się wnukami, zaopiekować chorymi rodzicami albo mężem.
Lata mijały niepostrzeżenie.
Pewnego dnia kobieta spoglądała wstecz i odkrywała, że całe życie poświęciła innym.
A jej własne plany?
Pozostały niezrealizowane.
I nie chodzi wyłącznie o wielkie kariery, podróże czy pieniądze.
Czasami marzeniem była możliwość spokojnego przeczytania książki, spotkania z przyjaciółką, rozwijania zainteresowań albo podjęcia decyzji bez konieczności pytania kogokolwiek o zgodę.
Jak wiele ludzkich talentów i możliwości zostało utraconych w imię źle rozumianego obowiązku!
Najsmutniejsze jest to, że niektóre kobiety nawet nie wiedziały, iż mogą pragnąć czegoś więcej.
Miłość nie wymaga rezygnacji z własnej osobowości
W każdym związku potrzebne są kompromisy. Życie we dwoje wymaga cierpliwości, wzajemnego zrozumienia i gotowości do ustępstw.
Ale kompromis nie może oznaczać, że jedna osoba zawsze decyduje, a druga nieustannie rezygnuje.
Miłość nie jest posłuszeństwem.
Szacunek nie jest strachem.
Wierność nie oznacza utraty wolności.
A małżeństwo nie daje nikomu prawa do kontrolowania cudzych myśli, pragnień i wyborów.
Warto również pamiętać, że dobrowolna troska o bliskich jest czymś zupełnie innym niż poświęcenie wymuszone strachem lub poczuciem winy.
Można kochać rodzinę, prowadzić dom i opiekować się dziećmi, nie tracąc przy tym własnej tożsamości.
Prawdziwe partnerstwo nie polega na walce o władzę.
Jego podstawą jest świadomość, że oboje mają jednakową wartość.
Nigdy nie jest za późno, żeby odzyskać własne życie
Najważniejsze pytanie nie brzmi: „Czy powinnam spełniać oczekiwania innych?”.
Brzmi: „Dlaczego przez tyle lat uważałam, że moje własne potrzeby nie mają znaczenia?”
Odzyskiwanie siebie nie zawsze wymaga wielkiej rewolucji.
Może zacząć się od spokojnego, stanowczego „nie”.
Odzyskiwanie siebie może zacząć się od odwagi wyrażenia własnego zdania, nawet jeśli nie wszystkim się ono spodoba.
Kolejnym krokiem jest wyznaczenie granic i uświadomienie innym, że nasze potrzeby również zasługują na szacunek.
Warto także powrócić do porzuconych zainteresowań, dawnych marzeń i decyzji, których przez lata nie podejmowałyśmy z obawy przed niezadowoleniem otoczenia.
Czasem oznacza konieczność gruntownej zmiany zasad wspólnego życia. W innych przypadkach — zakończenie związku, w którym nie ma już miejsca na godność i bezpieczeństwo.
Nie istnieje jedna odpowiedź właściwa dla wszystkich.
Istnieje natomiast prawda, której nie wolno nam zapominać:
Kobieta nie jest niczyją własnością. Ani ojca, ani męża, ani dzieci, ani społeczeństwa.
Ma prawo do własnych poglądów, marzeń i decyzji.
Nie musi udawać mniej inteligentnej, żeby ktoś inny mógł poczuć się ważniejszy.
Nie powinna płacić własnym szczęściem za utrzymanie pozorów idealnej rodziny.
A szacunek należy się jej nie dlatego, że jest posłuszna, lecz dlatego, że jest człowiekiem.
Na koniec pozostawię Ci jedno pytanie:
Jeżeli dla utrzymania małżeństwa musisz wyrzec się samej siebie, to co właściwie udało Ci się ocalić?
Może właśnie nadszedł czas, by ocalić to, co przez lata odsuwano na dalszy plan.
Własne życie.
Przeczytaj również – Miłość czy szacunek?