Kiedy dwoje ludzi podejmuje decyzję o zawarciu małżeństwa, zazwyczaj wierzy, że od tej chwili będzie wspólnie kroczyć przez życie. Pojawiają się marzenia o pięknym domu, szczęśliwej rodzinie, wspólnych podróżach i spokojnej starości.
Nikt przecież nie bierze ślubu z zamiarem rozwiedzenia się za kilka lat. Nie zastanawia się, gdzie będzie mieszkał, jeśli współmałżonek przestanie go kochać. Nie myśli o tym, z czego będzie żył, jeśli druga osoba postanowi rozpocząć nowe życie u boku kogoś innego.
Wierzymy w składane obietnice. Ufamy zapewnieniom o dozgonnej miłości. Oddajemy drugiemu człowiekowi swoje serce, a niekiedy również całe bezpieczeństwo własnej egzystencji.
Czy jednak zastanawiamy się nad konsekwencjami takiej decyzji?
Bezpieczeństwo w małżeństwie powinno być jednym z fundamentów wspólnego życia. Niestety, nie zawsze tak jest. Czasami człowiek dopiero po wielu latach odkrywa, że jego poczucie stabilizacji opierało się wyłącznie na dobrej woli drugiej osoby.
A przecież nigdy nie wiadomo, co komu przyjdzie do głowy.
Dzisiaj jesteś miłością jego życia. A kim będziesz za dwadzieścia lat?
Człowiek zmienia się wraz z upływem czasu. Zmieniają się jego potrzeby, zainteresowania, oczekiwania, a niekiedy również wyznawane wartości.
Osoba, która dzisiaj nie wyobraża sobie życia bez Ciebie, za kilkanaście lat może zapragnąć zupełnie innego życia.
Może poznać kogoś, kto ją zafascynuje, zapragnąć odzyskać utraconą młodość lub po prostu dojść do wniosku, że dotychczasowe życie przestało jej odpowiadać.
I chociaż trudno nam przyjąć taką możliwość, musimy pamiętać, że nie mamy wpływu na wszystkie decyzje drugiego człowieka.
Możemy być wierni, uczciwi, troskliwi i oddani. Możemy robić wszystko, aby nasze małżeństwo było udane. Nie daje nam to jednak gwarancji, że współmałżonek będzie postępował podobnie.
Dlatego tak niebezpieczne może być całkowite uzależnienie swojej przyszłości od uczuć drugiej osoby.
Nie chodzi o to, aby każdego dnia podejrzewać współmałżonka o zdradę czy planowanie rozwodu. Chodzi o świadomość, że oprócz wspólnego życia mamy również własne życie, za które jesteśmy odpowiedzialni.
Kiedy mieszkasz w domu, który nigdy nie był Twój
Szczególnie trudna jest sytuacja człowieka, który po zawarciu małżeństwa zamieszkuje w domu lub mieszkaniu należącym wyłącznie do współmałżonka.
Na początku nie widzi w tym żadnego problemu. Przecież są małżeństwem. Wspólnie urządzają wnętrza, kupują meble, remontują pokoje, pielęgnują ogród i zapraszają znajomych.
Przy wspólnym stole obchodzą święta. W sypialni snują plany na przyszłość. W salonie odpoczywają po ciężkim dniu.
Mijają lata. Dom staje się częścią ich wspólnej historii.
Jednak w świetle prawa nie musi stać się ich wspólną własnością.
Można przez trzydzieści lat malować ściany, naprawiać dach, pielęgnować ogród i troszczyć się o każdy zakątek nieruchomości, a mimo to nie nabyć prawa własności do tego domu.
Dopóki małżeństwo funkcjonuje prawidłowo, człowiek często nie dostrzega zagrożenia. Dopiero poważny konflikt uświadamia mu, jak niepewne może być jego położenie.
Wystarczy, że usłyszy jedno zdanie:
– To jest mój dom. Jeśli Ci się tutaj nie podoba, możesz się wyprowadzić.
Jak bardzo musi boleć świadomość, że miejsce, które przez lata uważało się za własny dom, nagle przestaje być bezpieczną przystanią.
Od pięknej willi do schroniska dla bezdomnych
Znam historię mężczyzny, która do dzisiaj budzi we mnie ogromny smutek.
Po zawarciu małżeństwa zamieszkał w pięknej willi swojej żony. Przez siedem lat prowadzili wspólne życie. Zapewne również on wierzył, że znalazł swoje miejsce na ziemi.
Jednak po siedmiu latach żona wyrzuciła go z domu.
Nie miał własnego mieszkania ani miejsca, do którego mógłby wrócić. Trafił do schronisk dla bezdomnych. Błąkał się po nich, aż w końcu zmarł.
Nie znam wszystkich okoliczności prawnych tej historii. Wiem jednak, jak tragicznie zakończyło się życie tego człowieka.
Jeszcze niedawno mieszkał w pięknej willi, miał żonę i dach nad głową. Później nie miał nawet własnego łóżka, w którym mógłby spokojnie zasnąć.
Jak niewiele czasami dzieli człowieka od całkowitej zmiany jego sytuacji życiowej.
Warto zadać sobie pytanie: ilu ludzi, którzy dzisiaj mieszkają w pięknych domach należących do ich współmałżonków, zastanawia się nad tym, gdzie zamieszkaliby w razie rozpadu związku?
Warto zastanowić się, czy mają jakiekolwiek zabezpieczenie na przyszłość, własne oszczędności oraz świadomość przysługujących im praw.
Być może nigdy nie będą musieli skorzystać z tego zabezpieczenia. Ale sama świadomość jego istnienia może dawać ogromny spokój.
Kobieta, która oddała rodzinie najlepsze lata swojego życia
Przyjrzyjmy się teraz innej sytuacji.
Młoda kobieta wychodzi za mąż. Rodzi troje dzieci. Wspólnie z mężem podejmuje decyzję, że zrezygnuje z pracy zawodowej, aby zająć się ich wychowaniem.
Mąż pracuje, rozwija swoją karierę, awansuje, zdobywa doświadczenie i buduje pozycję zawodową.
Ona wstaje w nocy do płaczących dzieci. Gotuje, sprząta, robi zakupy, odprowadza dzieci do szkoły, pomaga im w nauce i opiekuje się nimi podczas choroby.
Nie ma urlopu od macierzyństwa. Nie otrzymuje premii za dobrze wykonaną pracę. Nikt nie proponuje jej awansu.
Każdego dnia wykonuje obowiązki, bez których życie rodziny wyglądałoby zupełnie inaczej.
Mijają lata. Dzieci dorastają i opuszczają rodzinny dom.
Wtedy mąż poznaje młodszą kobietę. Zaczyna marzyć o nowym życiu, nowych doświadczeniach i odzyskaniu młodości.
Dotychczasowej żonie oznajmia, że chce rozwodu.
A ona?
Ma za sobą wiele lat przerwy w pracy zawodowej. Nie dysponuje wystarczającymi oszczędnościami. Jej przyszła emerytura może być niewielka. Nie ma własnego mieszkania, ponieważ dom od początku należał do męża.
W wieku pięćdziesięciu czy sześćdziesięciu lat musi nagle zastanawiać się nad tym, jak zorganizować sobie życie od początku.
Zastanawia się, czy po tak długiej przerwie znajdzie zatrudnienie, będzie w stanie wynająć mieszkanie i zarobić wystarczająco dużo, aby zaspokoić swoje podstawowe potrzeby.
Czy właśnie tak powinna wyglądać zapłata za wieloletnie poświęcenie rodzinie?
Czy naprawdę niczego nie wniosłeś do małżeństwa?
Niekiedy podczas małżeńskich konfliktów padają bardzo krzywdzące słowa:
– Przyszłaś do mnie z jedną walizką.
– Wszystko, co tutaj jest, należy do mnie.
– To ja utrzymywałem rodzinę.
– Gdyby nie ja, niczego byś nie miała.
Czy jednak człowiek, który przez wiele lat zajmował się wychowywaniem dzieci i prowadzeniem domu, rzeczywiście niczego nie wniósł do małżeństwa?
Spróbujmy wyobrazić sobie, ile kosztowałoby zatrudnienie opiekunki dla trojga dzieci, kucharki, osoby sprzątającej i kogoś, kto zajmowałby się organizacją codziennego życia rodziny.
A przecież domowe obowiązki nie kończą się po ośmiu godzinach pracy.
Ktoś, kto zajmuje się rodziną, umożliwia drugiej osobie rozwój zawodowy. Dzięki temu współmałżonek może uczestniczyć w szkoleniach, wyjeżdżać służbowo, pracować dłużej i zdobywać kolejne szczeble kariery.
Za sukcesem zawodowym jednego człowieka może stać wiele lat niewidocznej pracy drugiego.
Dlatego nie wolno oceniać wartości małżonka wyłącznie na podstawie zasobności jego portfela.
Pieniądze nie są jedynym wkładem w budowanie wspólnego życia.
Jedno buduje majątek, drugie traci możliwości
W wielu małżeństwach podział obowiązków wydaje się naturalny i sprawiedliwy. Jedna osoba zarabia pieniądze, druga zajmuje się domem.
Problem pojawia się wtedy, gdy taki układ nie uwzględnia przyszłości obojga.
Osoba pracująca zawodowo zdobywa kolejne kwalifikacje, kontakty, doświadczenie i zabezpieczenie emerytalne.
Tymczasem osoba pozostająca w domu może stopniowo tracić swoją pozycję na rynku pracy.
Po kilku latach powrót do zawodu bywa trudniejszy. Po dwudziestu latach może wymagać zdobycia zupełnie nowych umiejętności.
Nie oznacza to, że rezygnacja z pracy zawodowej na rzecz rodziny jest błędem. Może być piękną i świadomą decyzją.
Jednak powinna jej towarzyszyć odpowiedzialna rozmowa o zabezpieczeniu przyszłości osoby, która podejmuje takie poświęcenie.
Jeżeli oboje korzystają z tego podziału obowiązków, oboje powinni również czuć się bezpiecznie.
Zależność finansowa może stać się więzieniem
Ile osób pozostaje w nieszczęśliwych małżeństwach wyłącznie dlatego, że nie mają dokąd odejść?
Pozostają w związku nie z miłości, nadziei na odbudowanie relacji czy potrzeby bliskości, lecz ze strachu przed niepewną przyszłością.
Pozostają, ponieważ boją się konsekwencji odejścia.
Nie wiedzą, z czego będą żyć, brak własnego mieszkania. Nie posiadają dostępu do pieniędzy. Obawiają się, że nie poradzą sobie samodzielnie.
Czasami znoszą wieloletnie upokorzenia, zdrady, obraźliwe słowa, a nawet przemoc.
Człowiek, który nie ma możliwości wyboru, stopniowo traci poczucie własnej wartości. Może zacząć wierzyć, że bez współmałżonka nie jest w stanie funkcjonować.
A przecież małżeństwo nie powinno być miejscem, w którym jedna osoba pozostaje tylko dlatego, że nie stać jej na odejście.
Prawdziwa bliskość rodzi się z dobrowolnego wyboru, a nie z ekonomicznego przymusu.
Przemoc ekonomiczna – problem, którego nie zawsze widać
Przemoc w małżeństwie nie musi pozostawiać siniaków.
Może polegać na odbieraniu drugiej osobie dostępu do pieniędzy, kontrolowaniu każdego jej wydatku, uniemożliwianiu podjęcia pracy czy wykorzystywaniu zależności mieszkaniowej do wymuszania posłuszeństwa.
Wyobraźmy sobie kobietę, która musi prosić męża o pieniądze na zakup bielizny, wizytę u dentysty czy spotkanie z przyjaciółką.
Albo mężczyznę, któremu żona podczas każdej kłótni przypomina, że mieszka w jej domu i może w każdej chwili stracić dach nad głową.
Z zewnątrz mogą sprawiać wrażenie dostatniego, szczęśliwego małżeństwa. Mają piękny samochód, elegancki dom i regularnie wyjeżdżają na wakacje.
Jednak za zamkniętymi drzwiami jedna osoba może żyć w ciągłym poczuciu zagrożenia.
Nie mylmy więc zamożności rodziny z bezpieczeństwem każdego z jej członków.
To dwie zupełnie różne rzeczy.
Kiedy nowe życie jednego człowieka oznacza dramat drugiego
Każdy człowiek ma prawo do podejmowania decyzji dotyczących własnego życia. Nie można nikogo zmusić do miłości ani do pozostawania w związku, w którym nie chce już być.
Jednak wolność wyboru nie zwalnia z moralnej odpowiedzialności za drugiego człowieka.
Jeżeli przez dwadzieścia czy trzydzieści lat korzystało się z jego pracy, oddania, wsparcia i obecności, trudno uznać, że wraz z końcem uczucia znika również cała odpowiedzialność za wspólną przeszłość.
Można przestać kochać. i podjąć decyzję o rozwodzie. Można zapragnąć nowego życia.
Ale nadal można zachować się przyzwoicie.
Nie trzeba upokarzać drugiej osoby, pozbawiać jej poczucia godności ani traktować jej tak, jakby wszystkie wspólnie przeżyte lata nie miały żadnego znaczenia.
Być może prawdziwą klasę człowieka poznaje się nie wtedy, gdy składa obietnice miłości, lecz wtedy, gdy postanawia odejść.
Bezpieczeństwo w małżeństwie a polskie prawo
Wiele osób nie zna swoich praw i bezkrytycznie wierzy w zapewnienia współmałżonka, że nic im się nie należy.
Tymczasem w Polsce sytuacja prawna małżonków jest bardziej złożona.
Dom lub mieszkanie nabyte przed ślubem zasadniczo pozostaje majątkiem osobistym właściciela. Podobnie jest zazwyczaj z majątkiem otrzymanym w spadku lub darowiźnie.
Jednak przy ustawowej wspólności majątkowej wynagrodzenia i wiele składników majątku nabytych podczas małżeństwa należy do obojga, nawet jeśli tylko jedna osoba pracuje zawodowo.
Prawo uwzględnia również pracę wykonywaną przy wychowywaniu dzieci i prowadzeniu gospodarstwa domowego.
Ponadto brak własności mieszkania nie oznacza, że współmałżonek może samowolnie wyrzucić drugą osobę z domu. Istnieją przepisy dotyczące korzystania z mieszkania na potrzeby rodziny, rozliczania określonych nakładów majątkowych, podziału majątku oraz alimentów po rozwodzie.
Każda sytuacja wymaga jednak indywidualnej oceny.
Jeżeli znajdujesz się w trudnym położeniu, zasięgnij porady prawnej, zanim zrezygnujesz z dochodzenia swoich praw. Osoby, których nie stać na odpłatną konsultację, mogą skorzystać z systemu nieodpłatnej pomocy prawnej.
Nie podejmuj decyzji dotyczących swojej przyszłości wyłącznie na podstawie tego, co mówi Ci współmałżonek.
Dlaczego nie rozmawiamy o majątku przed ślubem?
Kiedy jesteśmy zakochani, rozmowa o pieniądzach wydaje się mało romantyczna.
Jak tu pytać przyszłego męża lub przyszłą żonę, co stanie się z naszym mieszkaniem, gdyby małżeństwo się rozpadło?
Czy druga osoba nie pomyśli, że jesteśmy interesowni? Czy nie uzna, że już na początku związku przewidujemy jego zakończenie?
Właśnie dlatego wiele ludzi omija te tematy.
A przecież kiedy kupujemy samochód, ubezpieczamy go na wypadek nieprzewidzianych zdarzeń. Ubezpieczamy dom przed pożarem, chociaż nie spodziewamy się, że pewnego dnia spłonie.
Dlaczego więc tak często nie myślimy o zabezpieczeniu własnej egzystencji?
Rozmowa o przyszłości nie musi wynikać z podejrzliwości. Może być wyrazem wzajemnej troski.
Jeżeli decydujemy się na wspólne życie, powinniśmy mieć odwagę rozmawiać również o trudnych sprawach.
Szczególne zagrożenie w małżeństwach zawieranych w dojrzałym wieku
Coraz większe znaczenie ma bezpieczeństwo osób, które decydują się na ponowne małżeństwo po rozwodzie lub śmierci poprzedniego współmałżonka.
Często są to ludzie posiadający już własny majątek, dorosłe dzieci, mieszkania, oszczędności i określoną sytuację emerytalną.
Załóżmy, że kobieta w wieku sześćdziesięciu pięciu lat poznaje mężczyznę, zakochuje się i sprzedaje swoje mieszkanie, aby zamieszkać w jego domu.
Pieniądze przeznacza na remont nieruchomości, nowe wyposażenie i wspólne podróże.
Mijają lata, a ich relacja się rozpada.
Pojawia się wiele trudnych pytań dotyczących jej przyszłości – możliwości zakupu kolejnego mieszkania, odzyskania zainwestowanych pieniędzy oraz powrotu do pracy zawodowej, która pozwoliłaby jej odbudować utracony majątek.
W dojrzałym wieku konsekwencje nierozważnych decyzji mogą być szczególnie dotkliwe.
Nie oznacza to, że należy rezygnować z miłości, bliskości i szczęścia. W każdym wieku mamy prawo do pięknych uczuć.
Warto jednak zastanowić się, czy dla nowej miłości nie poświęcamy dorobku całego swojego życia.
Jak zadbać o własne bezpieczeństwo w małżeństwie?
Przede wszystkim nie rezygnuj całkowicie z odpowiedzialności za swój los.
Nawet jeśli obecnie żyjesz w szczęśliwym małżeństwie, warto zatroszczyć się o kilka podstawowych kwestii:
- Zachowaj dostęp do środków finansowych i wiedzę o majątku rodziny.
- Dbaj o swoje kwalifikacje i możliwości zarobkowania.
- Zatroszcz się o zabezpieczenie emerytalne.
- Poznaj swoje prawa majątkowe.
- Dokumentuj większe nakłady finansowe na nieruchomości.
- Porozmawiaj ze współmałżonkiem o zabezpieczeniu mieszkaniowym.
- Rozważcie odpowiednie rozwiązania prawne i majątkowe przy pomocy notariusza lub prawnika.
- Pielęgnuj własne zainteresowania, przyjaźnie i kontakty społeczne.
Nie czekaj z tym do chwili, gdy w małżeństwie pojawi się kryzys.
O wiele łatwiej rozmawiać o wzajemnym bezpieczeństwie wtedy, gdy oboje darzycie się miłością i życzliwością.
Czy Twój współmałżonek troszczy się o Twoją przyszłość?
Przyjrzyj się swojemu małżeństwu i spróbuj odpowiedzieć na kilka pytań.
rodziny jest dostrzegany i doceniany?
Zastanów się, na ile znasz sytuację finansową swojej rodziny i jaki masz wpływ na podejmowanie ważnych decyzji. Zwróć uwagę na to, czy współmałżonek troszczy się również o Twoje zabezpieczenie emerytalne oraz czy w przypadku jego choroby lub śmierci potrafisz samodzielnie pokierować swoim życiem.
A może wszystkie ważne decyzje podejmuje druga osoba, a Tobie pozostaje jedynie dostosować się do jej woli?
Nie chodzi o szukanie problemów tam, gdzie ich nie ma. Chodzi o uświadomienie sobie własnej sytuacji.
Człowiek świadomy swojego położenia może podjąć odpowiednie działania, zanim życie zrobi to za niego.
Prawdziwa miłość nie boi się niezależności
Dojrzały człowiek nie powinien obawiać się tego, że jego współmałżonek posiada własne pieniądze, rozwija zainteresowania, ma przyjaciół i potrafi samodzielnie podejmować decyzje.
Przeciwnie. Powinien się z tego cieszyć.
Najpiękniejsze małżeństwa to te, w których dwoje ludzi wybiera swoją obecność każdego dnia, chociaż każde z nich potrafiłoby również żyć samodzielnie.
Czyż nie jest wspaniale wiedzieć, że ktoś jest z nami dlatego, że nas kocha, a nie dlatego, że nie ma dokąd odejść?
Miłość oparta na wolności ma zupełnie inną wartość niż przywiązanie wynikające ze strachu.
Nie trzeba odbierać człowiekowi niezależności, żeby zatrzymać go przy sobie.
Trzeba stworzyć takie warunki, aby sam chciał pozostać.
Czy w dzisiejszych czasach można czuć się bezpiecznie w małżeństwie?
Oczywiście, że można. Istnieją piękne małżeństwa, w których ludzie przez całe życie wspierają się, kochają i troszczą o siebie nawzajem.
Nie brakuje osób, które pozostają wierne złożonym obietnicom, opiekują się współmałżonkiem podczas choroby i wspólnie przechodzą przez najtrudniejsze doświadczenia.
Nie powinniśmy jednak na podstawie samej obietnicy miłości rezygnować z troski o własną przyszłość.
Życie potrafi zaskakiwać. Nie zawsze przyczyną utraty bezpieczeństwa jest zdrada czy rozwód. Czasami jest nią choroba, śmierć, bankructwo lub inne nieprzewidziane wydarzenie.
Dlatego bezpieczeństwo w małżeństwie powinno wynikać zarówno z wzajemnych uczuć, jak i z konkretnych działań zabezpieczających przyszłość obojga ludzi.
Kochaj całym sercem, ale nie zapominaj o sobie.
Ufaj, ale nie rezygnuj z rozsądku.
Buduj wspólne życie, ale nie pozbawiaj się możliwości samodzielnego istnienia.
Bo najtragiczniejsze jest nie to, że pewnego dnia kończy się miłość.
Najtragiczniejsze jest to, że wraz z jej końcem człowiek może utracić dorobek życia, dach nad głową, poczucie własnej wartości i nadzieję na przyszłość.
Małżeństwo powinno być wspólną drogą dwojga ludzi, a nie oddaniem własnego losu w ręce jednego z nich.
Irena Dudek – Lustro Losu
Przeczytaj także – Ratować małżeństwo czy ratować siebie? Kiedy warto zostać, a kiedy pozwolić komuś odejść
Czy żyjemy w małżeńskim Matriksie? Dlaczego bardziej chronimy związek niż ludzi
Po zdradzie – zostać czy odejść?
Przeczytaj rownież – Jak Odzyskać Spokój?